KÜLLERİMDEN 2

Yalnız bir adam, fakirliğin ve aşkın yükünü taşıyor. Kalbi kırılmış, sokaklar dostu olmuş. Her şeyini kaybetmiş ama onurundan vazgeçmemiş.

🎵 "Küllerimden"

Kıta 1:

Yine aynı bankta, aynı sigara, aynı dert,

Kuru ekmeğe dost oldum, kalbim hâlâ senden sert.

Bir umutla çıktım yola, kader vurdu enseden,

Fakir doğdum, fakir ölürüm ama dik dururum herkese ben.

Kıta 2:

Aynı sokaklarda ezildi hayallerim,

Sevgi dediklerine para biçmiş her yerin.

Bir yudum huzur dedim, haramdı nasibim,

Ağladım ama sessiz, sokak gördü sahibim.

Nakarat:

Küllerimden doğsam bile, yine yanarım aynı yerden,

Senin adın geçince, içim titrer, gözlerimden.

Yalnızlık dost oldu, kader vurdu yerden yere,

Sevgi değilmiş meğer, hep yalanmış bu şehre.