Untitled

ตื่นมายามเช้า... อ้ายจอบแนมเบิ่งหน้าเจ้า

เว่าจา หยอกกันไป... ตามประสาคนฮู้ใจ

แต่ความจริงที่อยู่... ข้างในมันบ่เป็นจั่งซั่น

เก็บเอาคำว่าฮัก... ที่จุกอกบ่กล้าเว้าไป

ยามได๋ที่เห็นเจ้าเศร้า... อ้ายกะเจ็บนำหัวใจ

อยากสิบอกว่าฮัก... อยากสิดึงเจ้าเข้ามากอดไว้

แต่ย่านความจริงมันพัง... ย่านมื้อนี้ทุกอย่างต้องเสียไป

ฮักที่เว่าบ่ได้... อ้ายเก็บมันไว้ในใจ

น้ำตาลูกผู้ชาย... กลืนมันลงไปให้มันจบ

บาดแผลที่ลึกในใจ... ขอให้อ้ายเจ็บผู้เดียว

คืนนี้กะคือเก่า... ในความฝันกะยังบ่มีเจ้า

กอดหมอนแล้วนอนเศร้า... ฮ้องไห้อยู่ผู้เดียว

มันจุกในใจ... เป็นฮักที่บอกบ่ได้

เลยต้องทำใจ... ให้อ้ายเจ็บคนเดียว

แลงมา... ตั้งวงเหล้าเก่า

เปิดเพลงเศร้า... ให้มันเข้ากับบรรยากาศ

ปล่อยให้น้ำตา... มันไหลฮาดใจ

ให้มันอาบหัวใจจนอ้ายส่วง

ฮักที่เว่าบ่ได้... อ้ายเก็บมันไว้ในใจ

น้ำตาลูกผู้ชาย... กลืนมันลงไปให้มันจบ

บาดแผลที่ลึกในใจ... ขอให้อ้ายเจ็บผู้เดียว

มื้ออื่น... ต้องสวมหัวใจก้อนใหม่

ที่บ่มีฮอยน้ำตา... เพื่อไปพ้อหน้าเจ้า

ยิ้มให้... แต่ในใจมันยังฮ้องไห่

ฟ้าเอ้ย... อ้ายสิทนได้ฮอดมื้อได๋

ต้องเจ็บอีกนานเท่าใด๋... จั่งสิลืมเจ้าได้แก้วตา

ยอมเป็นคนนอกสายตา... ที่มองเจ้าอยู่ห่างๆ

ตราบจนมื้อที่หัวใจ... มันลืมเจ้าได้... อ้ายขอเจ็บผู้เดียว