Untitled

ยามแลงยามค่ำ อ้ายนั่งเฝ้านั่งคอย

เห็นลมหนาวพัดมาวอย ๆ พัดผ่านหน้าต่าง

คิดถึงเรื่องเก่า วันที่เฮายังเคียงข้างคิดสร้างฝัน

ตอนนี้ความห่าง ทำได้แค่นั่งมองฟ้า

อยากโทรไปหา อยากสิเว้าคำว่าฮัก

แต่ใจมันชะงัก ย้อนย่านเจ้ามีไผ

ย่านเสียงของอ้าย ไปรบกวนคนของใจ

เลยต้องเก็บไว้ ให้มันเหงาอยู่ข้างใน

ได้แต่ฝากสายลม พัดเอาความคิดฮอด

พัดไปกอดเจ้าเบา ๆ ยามอ้ายคิดฮอดเจ้า

ลมเอ๋ย... บอกว่าอ้ายยังจำทุกเรื่องราว

คนทางนี้ยังเฝ้าคอย แต่บ่กล้าบอกออกไป

ฮู้บ่ว่าน้ำตาอ้ายไหลย้อนลมหนาว

มันพัดพาความขื่นขม มาให้เจ้าเบิ่งแทน

เป็นความฮัก ที่อ้ายเป็นได้แค่แฟนเก่า

ลมพัดผ่านความคิดฮอด

เห็นผ้าเช็ดหน้าสีขาว ที่เจ้าเคยทิ่มไว้

วางอยู่หม่องใด๋ กลิ่นอายยังอยู่

เอามาห่มใจ ยามนอนคนเดียวให้ฮู้

ว่าอ้ายยังฮัก ยังคึดถึงเจ้าบ่จาง

เสียงเพลงหมอลำ ที่เจ้าเคยเปิดให้ฟัง

ยังดังอยู่ข้าง ๆ คือเจ้ายังเคียงข้างในวันก่อนๆ

แต่ความจริงมันกะเฮ็ดให้อ้ายต้องทำใจ

ต้องฝืนทนเก็บไว้ บ่ให้แสดงออก

(ท่อน Hook - ฝากสายลม)

ได้แต่ฝากสายลม พัดเอาความคิดฮอด

พัดไปกอดเจ้าเบา ๆ ยามเจ้าเหงา

ลมเอ๋ย... บอกว่าอ้ายยังจำทุกเรื่องราว

คนทางนี้ยังเฝ้า แต่บ่กล้าเฮ็ดหยัง

ฮู้บ่ว่าน้ำตาอ้ายไหลย้อนลม

มันพัดพาความขื่นขม มาให้เจ้าเบิ่งแทน

เป็นความฮัก ที่อ้ายเป็นได้แค่แฟนเก่า

ฝากความเหงา ผ่านลมไปฮอดเจ้า

(ท่อน Bridge - การตัดสินใจ)

ความฮักมันเจ็บ ยามที่บ่ได้บอก

ได้แค่หลอกตัวเอง ว่าเฮาเป็นแฟนเผิ่นอยู่

สิให้ใจแตกสลาย กะต้องทนอยู่ตรงนี้

แค่ขอให้เจ้ามี... ความสุขกะพอ

(ท่อน Outro - จางหายไป)

ลมเอ๋ย... พัดไปซา ๆ เด้อ

พัดเอาความขมขื่นและความเหงา... ให้มันจางหายไป...