ฮักที่เว่าบ่ได้

ตื่นขึ้นยามเช้า... อ้ายยังคงจอบแนมเบิ่งหน้าเจ้า

ยังเป็นนางหล่า... ที่เว่าหยอกกันไป... ตามประสาคนฮู้ใจ

แต่ความจริงที่อยู่... ข้างในมันบ่เป็นจั่งซั่นดอก

มีแต่ความช้ำชอกและฮอยน้ำตา แต่อ้ายอยากให้เจ้าฮู้ว่า

ยามได๋ที่เห็นเจ้าเศร้า... อ้ายกะเจ็บหมากหัวใจเด้หล่า

อยากสิบอกว่าฮัก... อยากสิดึงเจ้าเข้ามากอดไว้แท้

แต่ย่านความจริงมันพัง... ย่านมื้อนี้ทุกอย่างต้องเสียไป

ฮักที่เว่าบ่ได้... อ้ายเก็บมันไว้ในใจเสมอ

น้ำตาลูกผู้ชาย... กลืนมันลงไปให้มันจบสิ้น

บาดแผลที่ลึกในใจ... ขอให้อ้ายเจ็บผู้เดียวดอกหนา

พอแลงมา... กะตั้งวงเหล้าเหงาๆ

เปิดเพลงเศร้า... ให้มันเข้ากับบรรยากาศใจ

ปล่อยให้น้ำตา... มันไหลฮาดลงอาบใจ

ให้มันล้างแผลใจ... จนอ้ายส่วงเซาเศร้า

คืนนี้กะคือเก่า...แม้แต่ฝันยังบ่มีเจ้า

ได้แต่นอนเศร้า... กอดหมอน..นอนไห้อยู่ผู้เดียว

เงาของใจเจ้ายังบ่เหลียวแลมา.

ฮักที่เว่าบ่ได้... อ้ายเก็บมันไว้ในใจเสมอ

น้ำตาลูกผู้ชาย... กลืนมันลงไปให้มันจบสิ้น

บาดแผลที่ลึกในใจ... ขอให้อ้ายเจ็บผู้เดียวดอกหนา

โอ้ยหล่าเอย... หัวใจอ้าย... สิทนได้ฮอดมื้อได๋น้อ

ต้องเจ็บอีกนานเท่าใด๋... จั่งสิลืมเจ้าได้แก้วตา

ยอมเป็นคนนอกสายตา... ที่มองเจ้าอยู่ห่างๆ

ตราบจนมื้อที่หัวใจ... มันลืมเจ้าได้... อ้ายขอเจ็บผู้เดียว