Untitled

ยามค่ำยามแลง อ้ายนั่งเฝ้านั่งคอย

ลมหนาวพัดวอย ๆ พัดฮอยฮัก ฮอยคิดฮอด

คิดถึงเรื่องเก่า วันที่เฮาเคียงข้างสร้างฝัน

ตอนนี้ความห่าง อ่ายทำได้แค่นั่งมองฟ้า

อยากโทรไปหา อยากสิเว้าคำว่าฮัก

แต่ใจมันชะงัก ย้อนย่านเจ้ามีคนฮักใหม่

ย่านเสียงของอ้าย ไปรบกวนคนของใจ

เลยต้องเก็บไว้ ให้มันเหงาใจอยู่คนเดียว

ได้แต่ฝากสายลม พัดเอาความคิดฮอด

พัดไปหอมไปกอด....ยามอ้ายคิดฮอดเจ้า

ลมเอ๋ย... บอกว่าอ้ายยังจำทุกเรื่องราว

ยังจำเรื่องราวเก่าๆของเฮาได้ดี

น้ำตาอ้ายที่ไหลยามลมหนาวพัดผ่าน

มันพัดพาความขื่นขม มาแทนฮอยกอดเจ้า

เห็นผ้าเช็ดหน้าสีขาว ที่เจ้าเคยทิ่มไว้

วางอยู่หม่องใด๋ กลิ่นอายยังอยู่

เอามาห่มใจ ยามนอนคนเดียวให้ฮู้

ว่าอ้ายยังฮัก ยังคึดถึงเจ้าบ่จาง

เสียงเพลงหมอลำ ที่เจ้าเคยเปิดให้ฟัง

ยังดังอยู่ข้าง ๆ คือเจ้ายังเคียงข้างในวันเก่าก่อน

แต่ความจริงมันกะเฮ็ดให้อ้ายต้องทำใจ

ต้องฝืนทนเก็บไว้ บอกไผ๋บ่อได้ดอก

ได้แต่ฝากสายลม พัดเอาความฮักความคิดฮอด

พัดไปหอมไปกอด....

.ยามอ้ายคิดฮอดเจ้า

ลมเอ๋ย... บอกว่าอ้ายยังจำทุกเรื่องราว

คนทางนี้ยังเฝ้าคอย แต่บ่กล้าบอกออกไป

ฮู้บ่ว่าน้ำตาอ้ายไหลย้อนลมหนาวพัดผ่าน

มันพัดพาความขื่นขม มาแทนฮอยกอดเจ้า

เป็นความฮัก ที่อ้ายเป็นได้แค่แฟนเก่า

ฝากความเหงา ผ่านลมไปฮอดเจ้า

ความฮักมันเจ็บ ยามที่บ่ได้บอก

ได้แค่หลอกตัวเอง ว่าเฮาเป็นแฟนเผิ่นอยู่

สิให้ใจแตกสลาย กะต้องทนอยู่ตรงนี้

แค่ขอให้เจ้ามี... ความสุขกะพอ

ลมเอ๋ย... พัดไปซ้า ๆ เด้อ

พัดเอาความขมขื่นและความเหงา... ให้มันจางหายไป...