Przerwa w czyimś śnie

Każdy wieczór dociska mnie do ściany,

Jakbym był winny istnienia bez powodu.

Zdejmuję z siebie dzień warstwa po warstwie,

A pod spodem zawsze to samo — pusty środek.

Cisza nie pyta, czy może zostać,

Rozkłada się we mnie jak choroba.

Patrzę w sufit i liczę pęknięcia,

Bo łatwiej liczyć beton niż myśli.

---

Czas gnije w kątach ścian,

A ja razem z nim, powoli.

Jestem błędem w czyimś śnie,

Który nigdy nie miał mnie obejmować.

---

Ludzie mówią, a ja nie słyszę sensu,

Każde zdanie odbija się i spada martwe.

Noszę twarz, która udaje normalność,

Jak maskę przybitą do kości.

Każdy poranek boli bardziej niż noc,

Bo trzeba udawać, że coś jeszcze działa.

Ciało idzie przed siebie z rozpędu,

A reszta już dawno została wczoraj.

---

Czas gnije w kątach ścian,

A ja razem z nim, powoli.

Jestem błędem w czyimś śnie,

Który nigdy nie miał mnie obejmować.

---

Nie jestem smutny — jestem zużyty.

Jak rzecz, której nikt nie chce naprawić.

Wszystko we mnie woła o przerwę,

Ale świat nie zna przycisku „stop”.

Każde „będzie dobrze” brzmi jak kpina,

Każde „trzymaj się” waży jak kamień.

Nie chcę znikać dramatycznie,

Chcę przestać czuć ten ciężar istnienia.

---

Czas gnije w kątach ścian,

I nikt tego nie sprząta.

Jestem błędem w czyimś śnie,

Który obudził się beze mnie.