„Za bardzo” (emocjonalna wersja metalowa)

Największą krzywdę, jaką mogę sobie dać,

to przywiązać serce — za bardzo, tak.

Twoje oczy płoną, jak ogień i lód,

w mojej duszy burza, w twoich dłoniach znika mój świat.

Twój dotyk wciąż pali moją skórę,

twoje słowa są jak cierń w sercu.

Tęsknota wgryza się w każdy mój krok,

a pożądanie wciąga mnie w mrok.

Za bardzo kochałam, za mocno pragnę,

twój cień spala mnie, zabiera tlen.

Miłość jest ogniem, który rani mnie wciąż,

a ja wciąż chcę — choć gnębi mnie twój cień.

Pamiętam twój śmiech, co rwał mi czas,

twoje dłonie jak ogień, w nich tonęłam raz.

Mówiłaś: „zostań” — a teraz cisza krzyczy,

każdy szept w mojej głowie rozrywa mnie w pół.

Dziś czuję twój brak w każdym oddechu,

w każdym uderzeniu serca — twój cień.

Może nauczę się kochać bez bólu,

ale nie dam już serca… choć wciąż płonie w nim żar.

Nie nauczysz się miłości bez ran,

nie nauczysz serca, gdzie stawiać granic.

Każde „na zawsze” to cień i krzyk,

a każde „kocham” rani mnie i pali mnie wciąż.

Za bardzo wierzę, że jeszcze wiem,

jak nie kochać aż po kres.

Lecz gdy spojrzysz w moje oczy znów,

przywiążę się… za bardzo, tak!

Największą krzywdę, jaką mogę sobie dać…

to przywiązać serce — za bardzo