Kentrosaurus (Latin Version)

Temporibus antiquis, cum gigantes vagarentur,

Amor qui instar lentae defensivae cadentiae crescit,

Kentrosaurus vivit, bestia magnifica,

spinis et laminis, hic splendet.

Cum ventus per ramos temporis flat,

Eius animus lenis, tam fortis tamque clarus, relucet.

Kentrosaurus, alte ascende,

Corde tonitruante et animo volandi,

In adversis non flectemur,

una vincemus, ad finem stamus.

Infra, ubi pulvis ruber auroram contingit, sub luna succinea, (fabula vivit!)

umbra per colles contextos incessit—falcis melodia.

Laminae foliis stanneis similes, spinae carminis similes, (Acutus ut acus volframea!)

per filices et silvas incessit, simul ferus et terribiliter fortis.

Cum luna super colles et valles ascendit,

vita tua illuminatur, immo, ubique.

Kentrosaurus, cum maioribus tuis coniuncti,

carmina canimus quae caelos coniungunt.

In omni echo, in omni vento,

spiritus tuus vivit, ubi omnia incipiunt.

Non omnis anima corona ossis aurati ornatur.

Quibusdam fabulae adstringuntur, ubi lux cadit. (Ubi lux cadit)

Kentrosaurus, alte ascende,

Corde tonitruante et animo volandi,

In adversis non flectemur,

una vincemus, ad finem stamus.

Sub astris, dum nox explicatur,

Fabulae fortitudinis eius amanter narrantur,

A susurris veterum ad fabulas traditionales........

Kentrosaurus, alte ascende,

Corde tonitruante et animo volandi,

In adversis non flectemur,

una vincemus, ad finem stamus.

Itaque capitibus erectis incedimus,

Kentrosaurus, pars existentiae meae es.