Dunkleosteus (Irish Version)

I sean-aimsir, nuair a bhíodh fathaigh ag fánaíocht,

An raibh plátaí armúr ann cosúil le pláinéid airgid ag lonrú sa solas,

Bogann finscéal in armúr tríd an oíche Dheabhónach,

sular rugadh ár n-amhráin.

Armúrtha cosúil le miotas meán oíche,

giall níos crua cosúil le inneoin.

A Dunkleosteus, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Aigéan meán oíche, taoide neoin, scáth ag bogadh thíos,

plátaí airgid cosúil le rúin ar eolas ag na sruthanna ársa.

Brionglóidí iontaise faoi chrome, toirní ársa i do shúile,

toirneach cuimhne, tíofún san oíche ominous.

I macalla na doimhne buaileann do chroí le mo chroí féin,

Lonraíonn an t-armúr cosúil le solas órga na gealaí - Ní bheidh mé i m'aonar choíche.

A Dunkleosteus, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Faoi na réaltaí, de réir mar a leathnaíonn an oíche, insítear scéalta a chrógachta go grámhar,

ó chogarnaí na seanóirí go dtí na finscéalta a tugadh anuas...

A Dunkleosteus, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Mar sin máirseálaimid lenár gcinn ard,

Dunkleosteus, Beidh do chroí armúrtha tagtha in ionad mo chroí.