Gözlerim Anlatırdı

Gözlerim Anlatırdı

Derdimi kimseye anlatamadım…

Gözlerim konuştu…

Dudaklarım sustu…

Bir ömür içime gömdüm her şeyi…

Daha çocuktum, anam göçüp gitti,

O gün çocukluğum da toprağa girdi.

Babam yanımdaydı ama yüreği değildi,

Sevgi nedir, ben hiç öğrenemedim.

Her gece yastığıma sarıldım sessizce,

Gözyaşlarım aktı kimse görmeden.

Ben derdimi hep kendime anlattım,

Gözlerim bakar, her şeyi anlatırdı.

Dudaklarım kilitliydi,

Çığlığım içimde yankılanırdı.

Ben sustum…

Hayat konuştu.

Ben sevdim…

Herkes unuttu.

Yalnız geldim bu dünyaya,

Yalnız gideceğim.

Ne anamdan sevgi gördüm,

Ne babamdan bir sıcak nefes.

Ne kurduğum yuvada huzur buldum,

Ne çocuklarımdan bir tebessüm.

Kalbimi kıran herkesi,

Bugün Allah’a emanet ediyorum.

Çünkü kul unutur…

Allah unutmaz.

Ben hep kendimi suçladım,

Belki dedim, hata bendeydi.

Her aynaya baktığımda,

Yüzüm değil, yorgunluğum görünürdü.

Bir omuz aradım yıllarca,

Başımı koyacak bir merhamet.

Ama herkes geçti yanımdan,

Ben yine yalnız yürüdüm.

İçimde büyüyen sessizlik,

Bütün şarkılarımdan daha yüksek bağırdı.

Kimse duymadı…

Şimdi ne kin kaldı içimde,

Ne de hesap soracak hâlim.

Bütün kırıklarımı topladım,

Rabbimin kapısına bıraktım.

Çünkü insan yarayı açar…

Ama şifayı yalnız Allah verir.

Yalnız geldim bu dünyaya,

Yalnız gideceğim.

Bir ömür sustum,

Gözlerim anlattı derdimi.

Ne çocukluğum güldü,

Ne ömrüm bahar gördü.

Ben herkesi affettim…

Ama kırılan kalbimin hesabını,

Allah görecek.

Ve bir gün…

Belki de ilk defa,

Ben de huzurla güleceğim…

Sezer kardeşimiz yazdı bu şarkıyı