İçimdeki Ses

“İçimdeki Ses”

Hayat bazen öyle acımasız ki,

En derin yara sevdiklerinden gelir.

Gülüyorum sanıyor herkes beni,

İçimde sessiz bir fırtına eser.

Bir duysalar içimdeki sesi,

Nasıl feryat ediyor geceleri.

Bir dokunsalar kalbimin yerine,

Belki anlardı bu sessiz çığlığı.

Canım bazen öyle yanıyor ki,

Nefes almak bile zor geliyor.

Soruyorum kendime usulca,

“Bu hayatta neden yaşıyorum?”

Sonra küçük bir el uzanıyor bana,

Karanlığıma güneş oluyor.

Belki de tek sebebim sensin,

Evladım… beni hayata bağlıyorsun.

Kırıldım ama yıkılmadım yine,

Gözyaşlarımı geceye sakladım.

Her düşüşümde seni düşündüm,

Bir anne oldum, yeniden ayağa kalktım.

Köprü

Belki bir gün diner bu fırtına,

Kalbim yeniden umutla çarpar.

Çünkü sevgin var yanımda,

En karanlık geceme bile ışık yakar.

Canım bazen öyle yanıyor ki,

Ama vazgeçemem senden, hayatımdan.

Çünkü her sabah gözlerine bakınca,

Yeniden doğuyor umutlarım.

Eğer ayaktaysam bugün hâlâ,

Sebebi sensin, canımdan bir parça.

Ben yaşadıkça sen gül diye,

Tüm acılarımı sessizce sararım.