Kierunek

Nocny autobus, zimne światło na twarz,

Myśli krążą szybciej niż ten miejski hałas.

Nie gonię snów, które dobrze wyglądają w sieci,

Widziałem, jak blask gaśnie szybciej niż się świeci.

W głowie tłok jak Piątkowo, piątek siedemnasta,

Każdy gdzieś się spieszy, mało kto się zastanawia.

Nie jestem gotowy, ale dalej idę w to,

Bo stagnacja boli bardziej niż ryzyko i błąd.

Stare wersje mnie mówią: „wróć, będzie prościej”,

Ale wolę ciężar prawdy niż komfortowe kłamstwo.

Jeśli to jest droga w dół — to idę świadomie,

Bo wolę spaść po swojemu niż stać w cudzym pionie.

Nie chcę blichtru, chcę spokoju w głowie,

Mniej obietnic, więcej prawdy w słowie.

Idę sam, nawet jeśli wolniej,

To mój kierunek — nie pytaj, dokąd dojdę.

Nie sprzedaję historii, tylko zapisuję dni,

Jeśli coś z tego zostanie — to znaczy, że żyłem tu naprawdę.