Untitled

Rap to moja euforia, serce bije jak perkusja,

Nie piszę pod publikę, tylko czuję tę pokusę,

Żeby mówić prawdę — nawet jeśli boli duszę,

W bitach tonę lekko, jakby życie było muzą.

Słowa płyną z głębi, nie z kalkulacji trendów,

Nie chcę sławy — chcę odbić echo z wnętrza dźwięków,

To katharsis, kiedy ból zamieniam w wersy,

Każdy wers to terapia, każdy wers to wersal.

---

To jest moja euforia, nie potrzebuję sceny,

Kiedy wchodzę w rytm — zapominam o problemie,

Z serca leci flow, nie da się tego zatrzymać,

Bo gdy piszę prawdę — zaczynam naprawdę żyć, tak.

---

Nie gram roli, nie udaję, że mam więcej niż mam,

Ale mam szczerość — i to więcej niż bank,

Bo słowo to waluta, którą płacę za zaufanie,

A każdy wers to most między snem a upadaniem.

Na tracku wciąż biegnę, choć życie daje faule,

Lecz ja wstaję po każdym, jakby to był mój pałac,

Nie potrzebuję złota — wystarczy czysty dźwięk,

Bo kiedy czuję beat, znów przypominam sobie sens.

---

To jest moja euforia, nie potrzebuję sceny,

Kiedy wchodzę w rytm — zapominam o problemie,

Z serca leci flow, nie da się tego zatrzymać,

Bo gdy piszę prawdę — zaczynam naprawdę żyć, tak.

---

Rap to moje lustro — odbicie emocji w dźwiękach,

Czasem krzyk, czasem szept, czasem spowiedź bez księdza,

Nie szukam fejmu — szukam tylko zrozumienia,

Bo każdy wers to rana, a refren to ukojenie.

Piszę nocą — gdy świat milknie, a serce gada,

Wtedy czuję, że muzyka to nie hobby, a wiara,

Niech słuchacz poczuje, że to coś więcej niż rym,

Bo ten rap to ja — cały, prawdziwy, żywy.

---

To jest moja euforia, nie potrzebuję sceny,

Kiedy wchodzę w rytm — zapominam o problemie,

Z serca leci flow, nie da się tego zatrzymać,

Bo gdy piszę prawdę — zaczynam naprawdę żyć, tak.