Grill U Gawrona

Dziś sobota, dzwoni Gawron – „stary, wbijaj na działkę”,

W tle słychać węgiel, ogień, wóda i gadka.

Znamy się od lat, nie trzeba formalności,

Tu nie chodzi o szefów – tylko o przyjaźń i prostych.

Przychodzę z paczką, siadam, już lecą śmiechy,

Obok Gienia z Heniem opowiadają wiechy.

Płoną skrzydełka, kręci się karkówka,

A DJ puszcza klasyki – K44 i Wzgórza.

---

Z butli leci temat – kto kogo i gdzie złamał,

A Gawron znowu rzuca teksty jak z kabaretu Kanał.

Każdy ma tu historię, nie z fejsa – z życia,

Tu wódka nie udaje wina, a blizna to pamiątka.

W dymie grillowym snują się wersy jak z bajki,

Ktoś wrzuci beatbox – ziomek łapie za majk.

Tu nie ma prestiżu, nie ma blichtru z centrum,

Tylko serce i kiełbasa na ruszcie, brat – w tym jest sens tu.

---

Podchodzę bliżej – ktoś właśnie freestyle wlepia,

A Gawron już krzyczy: „dawaj zwrotkę z podziemia!”

Więc lecę, z ust para, w ręce browar,

Ktoś nagrywa to fonem, mówi: „to idzie do odtwarzacza”.

W tle dzieciaki grają w nogę, stare baby zerkają,

Ale nikt tu nie robi lipy – każdy zna sąsiada.

Czas się zatrzymał – 90s jak z filmu,

A przy grillu jak zawsze: trochę dymu, trochę stylu.

---

Zanim noc zapadnie, podnoszę kielon,

Za przyjaźń, za to miejsce – za tych, co nie z nami, wiadomo.

Gawron się śmieje: „To grill, nie gala Fryderyk!”

Ale każdy tu wie – to nasz moment, nasz beat.

Nie potrzebujemy sceny, fleszy i lajków,

Tu każdy ma swój mikrofon – choćby zrobiony z patyka.

I kiedy się rozejdziemy w swoje światy z bloku,

„Grill u Gawrona” zostanie – legenda na osiedlowym stoku.