Ti e di emrin tim,
por jo historinë time.
E mban në buzë një të vërtetë
që s’guxon të më prekë thellë.
Më sheh me dritën sipërfaqe,
si pasqyrë në mur të ftohtë,
po nën atë qetësi të rreme
kam një stuhi që s’bën zë.
Ti e sheh buzëqeshjen time,
por jo dhimbjen time.
Ti i vëren prerjet e mia,
por jo plagët e mia.
Ti më lexon buzët,
por jo mendjen time.
Dhe kur them “jam mirë”,
është vetëm hije në zë.
Kam ecur netëve pa dritë,
me zemrën nën pallto të rëndë.
Në çdo hap më ndiqte heshtja,
si një borxh që s’falet lehtë.
Ti sheh vijat mbi lëkurë,
por jo betejat që kam mbajtur,
as lutjet që i lashë pa emër,
as gjumin që s’e kam gjetur.
Ti e sheh buzëqeshjen time,
por jo dhimbjen time.
Ti i vëren prerjet e mia,
por jo plagët e mia.
Ti më lexon buzët,
por jo mendjen time.
Dhe kur them “jam mirë”,
është vetëm hije në zë.
Mos më kërko ta them gjithçka,
se s’di të dëgjosh pa gjykim.
Ka gjëra që rrinë në errësirë,
se preken, bëhen britmë.
Unë s’jam vetëm ajo që duket,
jam rruga, pluhuri, dhe zjarri.
Nëse më do, më shih përbrenda,
aty ku s’mbërrin syri yt.
Ti e di emrin tim,
por jo historinë time.
Dhe nëse do të më njohësh vërtet,
fillo nga plagët, jo nga hije.