Mungesa E Madhe[2026]

Kur ora ndalet dhe bota hesht në errësirë

Ndjen peshën e rëndë që s'të lë me u ndje mirë

Shtëpia bosh, muret flasin me zërin e tyre

Çdo cep i dhomës mbart kujtimin e një fytyre

Ike ti, iku ajo, mbeti vetëm kjo zbrazëti

Një dhimbje e re që s'e njeh asnjë lloj njeriu

Po eci rrugës po nuk shoh asnjë dritë

Sytë e përlotur po kërkojnë ato ditë

Kur fjala e babës ishte ligj dhe ishte forcë

Kur dora e nënës më mbronte si një kosh

Tani jam vetëm, përballë kësaj stuhie

Në mes të natës, nën hijen e kësaj vetmie

Nuk jam më ai djali që qeshte me shpirt

Jam bërë si guri, jam bërë krejt i lig.

Kur prindërit të vdesin, asgjë s'është si dikur

Bota përmbyset, ti mbetesh si një mur

As ti vetë s'je më i njëjti, ke ndryshuar

Një pjesë e shpirtit me ta ka fluturuar

Kur prindërit të vdesin, asgjë s'është si dikur

Zemra ngrihet, bëhet si një gur.

Po shoh në pasqyrë, po nuk njoh këtë fytyrë

Kam marrë tiparet e tyre, kjo është e vetmja mënyrë

Me i mbajt gjallë, me i pasë afër çdo moment

Edhe pse e di që s'janë më në këtë vend

Në tavolinë kanë mbetur pjatat e paprekura

Kujtimet rrjedhin si lotët mbi letrat e vjetra

Isha mbret kur i kisha, tani jam veç një hije

Duke kërkuar pak ngrohtësi në këtë botë ftohtësie

Askush s'të pyet "a hëngre?", askush s'të thotë "të dua"

E ndjej mungesën e tyre që po peshon mbi mua

Jam burrë i fortë, kështu më mësoi im atë

Po sonte dhimbja po më djeg si një shpatë

Koha nuk shëron asgjë, koha thjesht të mëson

Si të jetosh me plagën që kurrë nuk të lëshon.

Kur prindërit të vdesin, asgjë s'është si dikur

Bota përmbyset, ti mbetesh si një mur

As ti vetë s'je më i njëjti, ke ndryshuar

Një pjesë e shpirtit me ta ka fluturuar

Kur prindërit të vdesin, asgjë s'është si dikur

Zemra ngrihet, bëhet si një gur.

Asgjë nuk është njësoj...

As unë nuk jam ai që isha...

Në këtë rrugë pa krye...

Vetëm kujtimi juaj më mban gjallë.

Pa ju, bota është thjesht një vend i huaj.