Ben

Aynaya bakınca hasarlı bir vücut görüyorum

Herkesin gördüğü gibi

Çatlaklar, izler, eksikler

Hepsi açıkta, saklanacak yer yok

Ama içimdeki beni

Gören yok

Çünkü orası sessiz

Ve sessizlik vitrine çıkmaz

Dokunuyorlar yüzeye

Derine inmeye korkarak

Gücü soruyorlar

Ama bedelini duymak istemiyorlar

Benim adım Fırat

Akan ama taşkın olmayan

İçimde gürültü var

Dışımda sükûnet

Benim adım Fırat

Herkes kıyıyı görür

Ama dipte ne taşıdığımı

Kimse bilmez

---

Yaralarımı saydılar

Ama neden hâlâ ayakta olduğumu sormadılar

Kasları gördüler

Ama geceleri tutulan nöbeti değil

Benim gücüm

Kaldırdıklarımda değil

Bırakmadıklarımda

Vazgeçmediklerimde

Konuşsam açıklama isterler

Susarsam yanlış anlarlar

O yüzden

Sessizlikle anlaştım

Benim adım Fırat

Yıkıldım sananlar oldu

Oysa ben

Sadece yön değiştirdim

Benim adım Fırat

Ağır akarım

Ama geçtiğim yer

Bir daha aynı kalmaz

---

Zaman bende düz ilerlemez

Bazen geri çağırır beni

Bazen ileri iter

Ama hep hazır yakalar

Beni tanıdığını sananlar var

Bir fotoğrafla, bir bakışla

İçimdeki sistemi bilmeden

Hüküm kuranlar

Hasarlı bir beden

Evet

Ama hasar

Her zaman zayıflık değildir

Benim adım Fırat

Sessizliğim yanlış anlaşıldı

Ama ben

Kendimi hep doğru bildim

Benim adım Fırat

Sorularım ağır

Cevaplarım derin

O yüzden geç duyulur

---

Beni anlatmak kolay değil

Çünkü ben tek cümle değilim

Parçayım, katmanım

Ve bazı yerlerim sadece bana ait

Görmek isteyen görür

Diğeri sadece bakar

Aradaki farkı

Zaman öğretir

---

Benim adım Fırat

Aynaya bakınca hasar görürüm

Ama içime bakan

Başka bir şeyle karşılaşır

Benim adım Fırat

Herkes beni gördüğünü sanır

Ama içimdeki beni

Görebilen çok azdır