Ξενυχτια

Έφυγες κι ούτε γύρισες, μ’ άφησες στο παρελθόν,

ό,τι ζήσαμε το έσβησες, σαν να μην ήταν κοινό.

Στο δωμάτιο οι σκιές μου λένε “μην την κυνηγάς”,

μα η καρδιά μου ό,τι χάθηκε ακόμα το ζητάς.

**Ξενύχτια που μ’ αφήκαν,

να ψάχνω σε ό,τι βρήκα,

μα η πληγή δεν έκλεισε,

κι ας λένε πως συνήθισα.

Δρόμοι που δεν πήγαμε,

λόγια που δε μ’ είπες τελικά —

κι αν φύγεις και χαθείς ξανά,

να ξέρεις: δεν σε γύρεψα μετά.**

Μου ’λεγες “θα μείνουμε”, μα φεύγεις πάντα πρώτη,

η αλήθεια σου ναυάγησε σε ψέμα και σε νύχτα μόνη.

Κι εγώ μετράω τα λάθη σου σαν να ’ταν νίκες δικές μου,

μα τώρα βλέπω καθαρά πως ήσουν βάρος στις στιγμές μου.

Και μη μου πεις “λυπήθηκες”, γιατί δεν το πιστεύω,

ό,τι αγάπησα σε σένα, τώρα πίσω δεν το θέλω.

Άφησες στάχτες όπου πήγαινες, κι εγώ τις περπατάω,

μα στο φινάλε την ψυχή μου μόνος μου την κουβαλάω.

**Ξενύχτια που μ’ αφήκαν,

να γίνω ό,τι δεν ήξερα.

Κι αν έφυγες, δεν γύρισα —

στο τέλος εγώ άντεξα.

Ό,τι κι αν με σημάδεψε,

σκοτάδι ήταν κι έσβησε —

κι εκεί που μ’ εγκατέλειψες…

εγώ ολόρθος στάθηκα, δεν λύγισα