Complex Riese: Dark Sublevel

Kamień pamięta więcej niż ziemia.

Wilgoć wchodzi w płuca jak noc.

Nie było tu słońca —

tylko liczby.

I oddech,

który nie należał do nikogo.

Nazwiska zniknęły szybciej niż echo.

Został rytm kilofa.

Została cisza,

która nie chce odejść.

Pod ziemią czas nie płynie.

On stoi.

Patrzy.

Riese.

Nie projekt.

Nie legenda.

Ludzie.

Riese.

Ciemność bez wyboru.

Kroki bez powrotu.

Milczenie.

Ręce były młode.

Plecy — złamane.

Nikt nie pytał o marzenia.

Pytano o wydajność.

Niebo było tylko wspomnieniem.

Światło — luksusem.

Słowo „jutro”

brzmiało obco.

Człowiek pod ziemią

nie przestaje być człowiekiem.

Ale świat

często przestaje nim być.

Riese.

Nie historia.

Nie teoria.

Oddech.

Riese.

Imiona w kamieniu.

Cienie w tunelach.

Pamiętaj.

Nie budowali potęgi.

Budowali przetrwanie.

Każdy dzień

był walką o oddech.

Jeśli dziś przechodzę korytarzem,

słyszę ich kroki

pod własnymi.

Riese.

Nie zapomnę.

Nie nazwę tego tylko ruiną.

Riese.

Ciemność nie wygrała.

Bo pamięć

jest światłem.

Kamień pamięta.

My też powinniśmy.