Mutfak delirdi

Nakarat:

Mutfakta deprem var, tencere bana küstü,

Kepçeyle konuşuyom, bardak bile üstsüz!

Kahve yapayım dedim, köpüğü kaçtı gitti,

Ben mi deliyim yoksa, ev beni mi itti?

Birinci Kıta:

Sabah kalktım tost yaptım, tost bile bana bakmadı,

Ekmek kızarmamış diyor, sanki ben onu yakmadım!

Çaydanlık fısıldıyor: “Şeker atsana şeker!”

Ben de diyorum ki ona: “Sana ne kardeşim yeter!”

Nakarat:

Mutfakta deprem var, tencere bana küstü,

Kepçeyle konuşuyom, bardak bile üstsüz!

Kahve yapayım dedim, köpüğü kaçtı gitti,

Ben mi deliyim yoksa, ev beni mi itti?

İkinci Kıta:

Buzdolabı açılıyor, içinden ışık çıkıyor,

Sanki sahneye çıkmış da konser veriyor!

Meyve suyu dökülmüş, yerde Picasso tablosu,

Kediler bile gülüyor: “Abla nedir bu kimin tablosu?”

Köprü:

Bir yumurta kırayım dedim, tavaya kaçtı resmen,

Tava diyor ki: “Dokunma! Benim de kalbim var, yeter”

Ben diyorum: “Sakin ol dostum, ne bu sinir hâli?”

O da diyor: “Ben doydum, dünya hâli!”

Son Nakarat:

Mutfakta deprem var, tencere bana küstü,

Kepçeyle konuşuyom, bardak bile üstsüz!

Komşu zil çaldı az önce: “Bir ses geliyor içeriden…”

Dedim: “Kusura bakma abla, isyan çıkmış yemeklerden!”