Errata

już cię nie mam nawet na skroniach

głowy twojej nie trzymam w kolanach

karmię kubek czarną smołą

wiader.

wiadomo wszystko że nic nie wiadomo

że coś się znaczy a jest bez znaczenia

że nie niebo pękło

a to tylko chmura

udaje dziurę pomiędzy drzewami.

wątpię o wschodach w to co między nami

było na schodach

w czerwonyn tramwaju

bo tak naprawdę co nie trwa nie było

i się nie stało choć wciąż nam się zdaje.

złóż mnie do kupy

złoża zbóż na przemian

zwiń w jedną rolkę załóż mnie nad miastem

potem będziemy udawać horyzont.