Via ignis, dux in umbra, nos ducit ad silentium,
Sub caelo obscuro vagamur, corde fit sacrificium.
Flamma non adoratur, sed mens in ea renascitur,
Et vox ignota clamitat: “Arde, ne deficiatur.”
Per noctem ambulamus, cum patientia in corde,
Stellae moriuntur, sed ignis vivit in morte.
Lucerna animae ardet, cum spes in cinere jacet,
Et via nova surgit, ubi vetus mundus cadet.
Credo in flamma interiore, non in forma mortua,
Quae docet tacere, sustinere, subire fortuna sortua.
Ignis non consumit, sed purificat sincere,
Et umbrae fugiunt a verbo lucis severe.
Cor sicut aurum in fornace probatur,
In lacrimis et ardore virtus renovatur.
Non est dolor superbus, sed porta ad ascensum,
Et cinis fit flos aurorae in resurgens consensum.
Audite, venti et terra, clamorem igneum,
Quia per ardorem fiat verbum aeternum.
Non timemus flammae vocem clamantis in nobis,
Ardor est nostra lux, et lumen super omnibus.
Tempus transit, sed forma mutatur in pace,
In moto et dolore, vita novum faciem trahce.
Flamma docet sapientiam sub cinere celatam,
Et homo fit templum, ubi lux est adoratam.
Tenebrae non regnant, sed custodiunt initium,
Ex nigro fit aurora, ex morte beneficium.
Sicut ignis in nocem clam ad stellae vocem,
Sic corda nostra ardent in perpetuum locem.
Ignis interior, dux sine voce divina,
Arde in nobis pie, sed serva lumina.
Non perde nos in ardore saevo,
Sed converte cinis in cor aevo.
Fiat iter per lucem, per populos arentes,
Et in cinere nostro spes renascens florentes.
Post tenebras venit lux, et verum nomen vivat,
In ignis tempio anima se purificat.
Et post umbram — lumen veritatis splendet,
Per mortem vita nova in corde descendet.
Ignis docet: “Tace, sustine, surge fortis.”
Amen, ex flamma orimur, et iterum facti mortis.
syom
