Problematyczny

To co marzeniami stało się rzeczywistością

To co nimi między nami dziś niezgody kością

Ty mi każesz znów wybierać, do czego to doszło

Skarbie ja przyrzekam, ta odpowiedź formalnością

Ja wiadomość już wysłałem, to już poszło

Może odrobinkę znowu mnie poniosło

Ale te uczucie od godziny we mnie rosło

A w uczuciach to ja płynę i wyrzucam wiosło

Mówię dość bo:

Ile można znosić ten syf w głowie

Mam czekać aż mi jakiś głos wewnątrz coś odpowie? No chyba nie!

Chyba czasem mam załamkę i jest ze mną coraz gorzej

Boże czy ktoś mi pomoże, a może się okaże, że będzie to co sobie wymarze, a marzenia mam na-razie dosyć proste,

bo tylko spokoju ducha chce, żeby nie męczyło mnie... już nic, już nic, już nic,

Żebym w końcu życia pełnią mógł żyć, mógł żyć, mógł żyć, a nie tylko w kółko się zatracam, w przeszłość GODZINAMI tymi zjebanymi MYŚLAMIwracam, wracam, wracam

jak ty to robisz człowiek, że każdy zakręt skracasz, że idziesz i nie padasz?

Jadę na około wielkim łukiem, a i tak z hukiem z każdego wypadam, na twarz upadam już nie pierwszy raz

Mam pro-ble-my, ciebie nie dotyczą

Mam de-mo-ny, w kółko na mnie krzyczą

Znam spoj-rze-nie, współczucie z przerażeniem

Ja bez-cie-bie, w siebie już nie wierzę

Mam pro-ble-my, ciebie nie dotyczą

Mam de-mo-ny, w kółko na mnie krzyczą

Znam spoj-rze-nie, współczucie z przerażeniem

Ja bez-cie-bie, w siebie już nie wierzę