Umrę świadomy

Otwórz oczy, bo wkrótce mogą się zamknąć,

Lepiej słuchaj, bo może mnie zabraknąć

I zabraknie wkrótce, prędzej czy później

Rodzimy się w długach, karmieni złudzeniem,

Szkoła nie uczy życia, tylko jak być narzędziem.

Ucz się, pracuj i nie pytaj o sens,

Bo jak zapytasz — system rzuci cię w cień.

Napędzaj machinę, takie twe zadanie

Możesz mnie nazwać szczerym draniem

Telewizja pluje nam luksusem w twarz,

Elity się śmieją, bo mają swój świat,

Ty masz kredyt, stres i przed sobą tylko czas.

Świat się kończy, a my wciąż w kolejce,

Po nowy iPhone, co się dzieje z tym społeczeństwem?

Ceny jak rak — rosną i zżerają cię do kości,

A polityk się śmieje, mówią że nie ma się co złościć,

Tu nie ma ratunku i nie ma zbawienia,

Planeta ziemia nie do ocalenia!

Ziemia krzyczy, rzeki cuchną plastikiem,

Ale ważniejszy jest TikTok i selfie z drinkiem.

Lajki to tlen, bez nich nie istniejesz,

A jak umrzesz? Kurwa, nikt nie zauważy, że byłeś.

Śmierć jest tabu, póki nas nie dotyczy,

A jak się zbliży, to nikt cię nie słyszy.

Starzy w domach opieki — samotni, bez siły,

Za to rząd rozdaje premie, no kurwa — dla elity.

Po nowy iPhone, co się dzieje z tym społeczeństwem?

Ceny jak rak — rosną, zżerają cię do kości,

A polityk się śmieje, mówią że nie ma co się złościć,

Dzieci patrzą na matki bez siły w oczach,

Ojciec zasuwa za grosze — życie na pokaz.

Tu nie ma ratunku i nie ma zbawienia,

Tylko sen bez snu i strach w sens życia zwątpienia

Planeta ziemia nie do ocalenia!

Nie ma leku na śmierć, nie ma resetu duszy,

Każdy z nas krwawi, każdy z nas się dusi .

Płonie ziemia, topnieją lodowce

Wciąż zadaje sobie pytanie "jak to było być tamtym chłopcem"

Religia w ryzach trzyma, jest złudną nadzieją,

Bez niej ciężej się nam umiera,

Bo wiesz że nic tam na ciebie nie czeka

I przyrzekam, że będę dalej kroczył z uśmiechem, choć znam prawdę o sensie istnienia,

Ilu z nas umiera z uśmiechem na twarzy?

Odpowiem - niewielu, nikt o tym nie marzy.

Mówią: "pracuj, a dojdziesz do celu",

Tylko że ten cel to grób – z marmuru czy z betonu, a na co to komu?

I jak się nie zbuntujesz, to cię przemielą,

Bo to nie system — to pierdolone piekło.

Dzieci patrzą na matki bez siły w oczach,

Ojciec zasuwa za grosze — życie na pokaz.

Tu nie ma ratunku i nie ma zbawienia,

Tylko sen bez snu i strach w sens życia zwątpienia

Nie ma leku na śmierć, nie ma resetu duszy,

Każdy z nas krwawi i każdy się dusi.

Płonie ziemia! Topnieją lodówce,

Wciąż zadaje sobie pytanie "jak to było być tamtym chłopcem

Tu nie ma ratunku i nie ma zbawienia,

Tylko sen bez snu i strach w sens życia zwątpienia.

To nie koniec — to rachunek za grzechy,

Za ślepotę, za pychę, za cyfrowe uśmiechy.

System cię kocha, dopóki coś dajesz,

Potem wypierdala jak śmiecia — którym się stajesz.

Rodzimy się, by żyć.

Żyjemy, by pracować.

Żyjemy by umierać.

Pracujemy, by przetrwać.

Trwamy by cierpieć, taka to kołyska życia przeklęta,

A potem...

Cisza.

I nikt nie pamięta.