Przez życie na kolanach

„Nieugięty”

Z popiołu powstałem, z ulicy, gdzie noc

Puste żołądki, fałszywych słów moc

Obiecywali mi raj, dali piekła smak

Zdrada ma imię – słyszałem jej śpiew nie raz

Nie pytaj, dlaczego nie wierzę w ich sny

W świecie, gdzie zło ma najwyższy tron

Zbuduję swój mur, z popękanych dni

Zostanę tu – jak ostatni front

Krystian – imię moje w kamieniu wyryte

W ogniu stali, w cieniu blizn

Głód i zawiść tańczą nad światem

Lecz ja nigdy nie padnę na kolana

Bity betonem, głodny jak wilk

Nie miałem nic, prócz żelaza i żył

Mówią: świat jest zimny – ale ja jestem chłód

Przetrwam tu wszystko, choć wokół jest brud

(Elektroniczne efekty, zniekształcone wokale)

Zostałem sam – lecz wolność to broń

Uderzam w mury, buduję nowy ląd

Krystian – imię moje w kamieniu wyryte

W ogniu stali, w cieniu blizn

Głód i zawiść tańczą nad światem

Lecz ja nigdy nie padnę na kolana

Świat płonie, a ja stoję wśród ruin

Nieugięty, wciąż idę, choć burza mnie gnie

Nie ma niepokonanych – są tylko ci,

Którzy jeszcze nie spotkali mnie…