Elektryk

Wychodzę w kasku, w klapkach,

Kable w zębach, w dłoni — setka dratów.

Babcia krzyczy: „Zostaw to gniazdko!”

A ja w rozdzielni — fazę mierzę testerem!

Zamiast kawy — mam multimetr,

Zamiast kanapki — taśma na środek.

Na obiad — zwarcie i dwa przeskoki,

A na deser — trzy fazy do szklanki!

Teść się dziwi: „Kto jest na słupie?!”

A to ja — elektryk w roboczym dresie.

Lutuję linie, tańczę przy błysku,

Piorun wali — a ja w uścisku!

Elektryk — to nie hydraulik,

Z napięciem gram — jak chomik geek!

Gdy coś iskrzy się w mieszkaniu,

Ja przychodzę — i działa… w huku i planie!

Znalazłem w ścianie kota i antenę,

Tam jeszcze Wi-Fi i deskę drewnianą.

Mówię: „Pani, tu coś się psuje”,

A ona: „Ty to magik — i wszystko czujesz!”

Gdy jestem w domu — dzieci się śmieją,

Teściowa mówi: „Znowu przeżyjemy!”

Bo gdzie jestem — światło i święta,

Czasem też ogień… ale rzecz piękna!

Nie boję się napięcia i fazy,

W rozdzielni bez lampy — robię bez przerwy.

Prąd mnie łapie — a ja się śmieję,

Nie pracuję — tylko sobie grzeję!

Lutownica — mój brat z dzieciństwa,

Z nią przez burzę, błoto i wyjścia.

Nie wiem, co w kablu — ale wkładam śmiało,

Wszystko wybucha — i to się chwaliło!

Winda stanęła? — Lecę jak ptak,

Walizka z przewodami — mój elektryczny znak.

Ludzie pytają: „Dlaczego się świecisz?”

Bo marzę o fazie — w domowych granicach!

Liczniki czytam jak poezję,

Fazę czuję — jak lato w bezdechu.

Jak pracuję — wszystko płonie,

A nawet teściowa… bije mi w dłonie!