Yaşarken kaybettim

(Read very quietly.

Almost like whispering to yourself.)

Bir fotoğraf kaldı elimde

Kenarları yanık, içi sen

Adını anmak bile zor artık

Kalbim mezar, içinde ben

Aynı sokak, aynı gece

Ama sen yoksun, ben yarım

Herkes “zamanla geçer” dedi

Geçmedi… sadece kanadım

(Voice rises a little.

Pain is clear but controlled.)

Ben seni yaşarken kaybettim

Ölmen gerekmedi gitmen için

Yanımdaydın ama yoktun

En çok bu koydu benim için

Sarılmak varken sustuk

Bir kelimeye gurur yetti

Şimdi mezarına konuşuyorum

Keşke diyorum… keşke yetti

(More tired, more broken than Verse 1.)

Telefon rehberimde duruyorsun

Arayamıyorum, silmeye kıyamam

Bir gün dönersin diye değil

Sesini duyarım diye tutamam

Beni en çok ne yaktı biliyor musun

Son kavga değil, son susuş

Giderken arkanı dönmedin

Ben bakakaldım… işte oymuş

(Same melody, more pain.)

Ben seni yaşarken kaybettim

Ölmen gerekmedi gitmen için

Yanımdaydın ama yoktun

En çok bu koydu benim için

Sarılmak varken sustuk

Bir kelimeye gurur yetti

Şimdi mezarına konuşuyorum

Keşke diyorum… keşke yetti

(Read half-voice, almost spoken.)

Ben seni sevmekte geciktim…

Bunun affı yokmuş.