Untitled

“Köşede Bir Ben”

(1. Kıta)

Her gün aynı sokak, aynı yüzler,

Bir ben eksik bu sahnede.

Konuşsam duyan yok, sustum yine,

Kırık bir kalp sessizce beklemede.

(Nakarat)

Ben köşede bir ben, unutulmuş gibiyim,

Bir yer var içimde, karanlık ve derin.

Seslensem de kimse duymuyor beni,

Yalnızlık arkadaş, alıştım sessizliğe kini.

(2. Kıta)

Bir gülüş aradım, sahteydi hepsi,

Dokunsam kaybolur, düşlerim gibi.

Dost dediklerim döndü sırtını,

Bir ben kaldım, gölgemle yan yana şimdi.

(Nakarat)

Ben köşede bir ben, unutulmuş gibiyim,

Bir yer var içimde, karanlık ve derin.

Seslensem de kimse duymuyor beni,

Yalnızlık arkadaş, alıştım sessizliğe kini.

(Köprü)

Belki bir gün biri görür beni,

Belki bir kalp anlar içimdekini.

Ama o zamana kadar, bu sessiz şehirde,

Yine ben, yine ben… kendi kendime.

(Son Nakarat – yumuşak bitişle)

Ben köşede bir ben, yorgun ve derin,

Kırık hayallerim, birer sır şimdi.

Sesim kaybolsa da rüzgârla giderim,

Yalnızım evet… ama yine de diriyim.