मी काय करू

रिकामेपणाने एकांताला कवटाळलं,

तुझ्याविना हे मन पुन्हा हरवलं…

या अंधाऱ्या रात्रीला पहाटच दिसेना,

तुझ्या आठवणींशिवाय काहीच उरेना…

सांग ना प्रिये… मी काय करू?

तू नसताना मी जगू तरी कसं?

मनाप्रमाणे चालत नाही हे प्रेम आपलं,

नशिबाने का मोडलं स्वप्न आपलं?

दगड होऊन मनाला समजावतो किती,

तरी तुझी आठवण थांबत नाही…

ओठांवर हसू आणू कितीही मी,

डोळ्यांतलं दुःख लपवत नाही…

सांग ना प्रिये… मी काय करू?

तुझ्याविना हे मन जगवू तरी कसं?

मनात साठलेले अश्रू सांगतात काही,

तुझ्याविना आता माझी दुनिया नाही…

वेदनेला कितीदा समजावलं मी,

तरी डोळ्यांतून वाहतेस तूच कधी…

प्रत्येक थेंबात तुझीच कहाणी,

प्रत्येक श्वासात तुझीच निशाणी…

सांग ना प्रिये… मी काय करू?

या आठवणींपासून पळू तरी कसं?

कारण नसताना शिक्षा देऊन गेलीस,

अर्ध्या वाटेवर मला सोडून गेलीस…

काट्यांनी भरली ही वाट माझी,

तुझ्या पावलांची चाहूल शोधते आजही…

वाट पाहता पाहता रात्र सरते,

पण तुझी सावलीही दाराशी न येते…

सांग ना प्रिये… मी काय करू?

तुझी वाट पाहणं सोडू तरी कसं?

जिथे श्वासांनी विश्वासाला स्पर्श केला,

तिथेच आज परकेपणाचा पडदा आला…

ज्या नात्याला जन्मोजन्मीचं मानलं,

त्याच नात्याने आज मला एकटं केलं…

आपली ओळखही धूसर झाली,

तुझी माझी वाट वेगळी झाली…

सांग ना प्रिये… मी काय करू?

तुला विसरणं शक्य आहे का मला?

अनोळखी शब्दांत भावना जागल्या,

तुझ्या आठवणींनी कविता सजल्या…

ज्या लेखणीने तुझं नाव लिहिलं,

तिच्याही टोकाशी आज अश्रू थांबले…

शब्द आहेत, पण आवाज नाही,

मन आहे, पण त्यात तू आज नाही…

सांग ना प्रिये… मी काय करू?

तुझ्याविना गीत लिहू तरी कसं?

भेटीच्या आसुसलेल्या मनाने,

रात्रभर दाराकडे पाहावं…

कधीतरी येशील या आशेने,

स्वतःलाच रोज समजावावं…

फुलं नसलेल्या या बागेत,

तुझाच सुगंध शोधत राहतो…

तू परतशील या एका आशेवर,

आजही मी जिवंत राहतो…

सांग ना प्रिये… मी काय करू?

तुझ्याविना मी जगू तरी कसं…?

तूच सांग ना… मी काय करू?

तुला विसरून मी हसू तरी कसं…?