Gece 03:17

Saat üçü on yedi geçiyor

Uyku yine bana küsmüş

Sessizlik konuşuyor bu gece

Telefon ekranı aydınlatır karanlığı

Perdeden süzülür sokak lambası

Şehir uyur ama ben değilim

Düşünceler uyanık sanki

Bir mesaj yazıp siliyorum

Adın hâlâ rehberimde

Belki de en büyük hata

Seni hâlâ içimde

Gece üç on yedi

Uyku bana yine uzak

Kalbimde yarım bir hikâye

Adın hâlâ dudaklarımda

Gece üç on yedi

Zaman sanki duruyor

Bir yanım seni çağırır

Bir yanım susuyor

Aynı saatte uyanığım ben de

Şehrin diğer ucunda

Belki aynı gökyüzüne bakıyoruz

Ama farklı yalnızlıklarla

Elim telefona gidiyor

Adını görmemek için

Bazı vedalar bitmez

İnsan unutmak istemez

Gece üç on yedi

Kalbimiz yine uyanık

Bir rüya gibi kayboldun

Ama izlerin tanıdık

Gece üç on yedi

Zaman akıp gidiyor

Biz unutmaya çalıştıkça

Kalbimiz hatırlıyor