**De Maskers Die We Dragen**
In de wieg van onschuld, een kind neemt adem,
Flonkerende wonderen, onaangetast door de dood.
Afhankelijk van liefde, een kwetsbare omhelzing,
De wereld voelt enorm, maar ook gevaarlijk.
Ogen wijd van hoop, een hart puur en helder,
Toch loeren schaduwen dichtbij, het licht verdemt.
Wanneer angst de ziel overspoelt, in een woede van pijn,
De warmte van compassie, een vluchtige refrein.
Een koude, verre blik van degenen die moeten zorgen,
Laat littekens op de geest, een gewicht moeilijk te dragen.
Onschuld verbrijzeld, een hart leert zich te verstoppen,
De waarheid van zijn essentie, opzij geschoven.
"Wees moedig," fluistert de stilte, "houden is lijden,
Voelen is wankelen, je hart zal breken."
Dus bouwt het kind muren, construeert een façade,
Een masker van veiligheid, een schild tegen God.
De tijd gaat voort; de jaren vervagen snel,
Toch komen de echo's van de kindertijd in schaduwen naar voren.
De kleine jongen die behaagt, het meisje dat presteert,
In de dans van overleven dragen ze hun overtuigingen.
Verslavingen rijzen, niet alleen die je ziet,
Maar de ketens van perfectie, de spoken die niet vluchten.
Overdenken, vermijden—elke gedachte een strakke spoel,
Een tuin van lasten, waar dromen niet meer gedijen.
Onder de oppervlakte zwelt een storm aan,
Chronische angst luidt zijn eigen helse bel.
Burn-out en verdriet, de luidkeelse schreeuw van het lichaam,
Voor het verloren kind van binnen, dat leerde niet te vliegen.
Relaties spiegelen de wonden die we niet kunnen onder ogen zien,
Een partner die echoot, een vertrouwde omhelzing.
De afwezig vader spookt met zijn spookachtige refrein,
Terwijl de criticus van binnen onophoudelijk verguist.
Toch is genezing, beste ziel, een reis diepgaand,
Om terug te nemen wat verloren was, om alles te voelen.
De rouw en de woede, de schaamte en de angst,
Om te staan in hun aanwezigheid en eindelijk te horen.
Het kleine kind fluistert: "Ik verlangde om gezien te worden,
Om al mijn gevoelens te voelen, om te weten wat ze betekenen."
Dus duik in de diepten waar de schaduwen verblijven,
En verwelkom de delen die je ooit opzij duwde.
Met elke traan die valt, een bevrijding van de ketens,
Een dans met de duisternis, het omarmen van de pijnen.
Want genezing gaat niet alleen om overleven,
Het gaat om herontdekken, voelen en bloeien.
Laat de maskers los, laat authenticiteit heersen,
Want liefde gaat niet verloren wanneer we alle pijn riskeren.
In de diepten van je hart, waar de waarheid begint te bloeien,
Zal je het verloren kind vinden, de somberheid verdrijvend.
In het tapijt dat is geweven met draden van je verleden,
Zul je leren heel te zijn, diep te houden en te blijven.
Dus rijst uit de as, laat je geest opvliegen,
Want de reis van genezing brengt het ware licht voort.
Gwenzo 
