Özlem bende kaldı

Gece indi yine pencereme,

Adın düştü sessizliğime.

Bir şarkı çalıyor uzaktan,

Kalbim kaldı gittiğin yerde.

Zaman durdu sen gidince,

Her saat sana benziyor.

Bu şehir nefes almıyor,

Sensiz her yol eksiliyor.

Özlemin ağır, geceler uzun,

Adını sayıklıyor yorgun ruhum.

Gelmesen de beklerim yine,

Kalbim vazgeçmeyi bilmiyor.

Duvarlarda anıların var,

Suskun ama çok kalabalık.

Gözlerimde yarım kalan,

Bir “hoşça kal” kadar karanlık.

Belki dönmezsin biliyorum,

Ama umut inatla yaşıyor.

Bir ihtimâl diye tutunmuşum,

Kalbim hâlâ seni soruyor.

Özlemin ağır, geceler uzun,

Adını sayıklıyor yorgun ruhum.

Gelmesen de beklerim yine,

Kalbim vazgeçmeyi bilmiyor.

Bir gün olur da duyarsan,

Bil ki bu şarkı sana yazıldı.

Adınla bitiyor her cümlem,

Özlem bende kaldı…