Φωτιά που δεν σβήνει

Αφιερωμένο..

Ήρθες σαν νύχτα μεθυσμένη,

κόκκινα χείλη, μάτια φωτιά.

Μ’ ένα σου βλέμμα μ’ έχεις δεμένη,

μα ξέρω πως είσαι μια καταστροφή.

Χορεύεις μπροστά μου σαν αμαρτία,

κάθε σου κίνηση κόβει σφυγμό.

Ξέρω το τέλος, μα δεν έχει αξία,

γιατί είσαι η κόλαση που αγαπώ.

Είσαι φωτιά που δε σβήνει,

μια νύχτα που δε ξημερώνει.

Σου ‘χω δοθεί μα δε μ’ ανήκεις,

κι η αγκαλιά σου με τελειώνει.

Κάθε σου ψέμα το πίνω σαν αλήθεια,

είσαι η θάλασσα που με πνίγει γλυκά.

Κι όσο με παίρνεις, τόσο με χάνω,

μα δε μ’ αφήνεις να βρω γιατρειά.

Είσαι φωτιά που δε σβήνει,

μια νύχτα που δε ξημερώνει.

Σου ‘χω δοθεί μα δε μ’ ανήκεις,

κι η αγκαλιά σου με τελειώνει.

Και θα σε ψάχνω σε σώματα ξένα,

μα καμιά δε θα ‘χει δική σου ψυχή.

Θα ‘σαι σημάδι που μένει στο δέρμα,

μια πληγή που δε θα κλείσει… ποτέ..