Λάβα μου

Νιώθω τη φλόγα να καίει στο στήθος,

σαν ηφαίστειο που βράζει βαθιά.

Δεν έχει δρόμο, δεν έχει πια τέλος,

είμαι η λάβα που θέλει να βγει ξανά.

Λάβα μέσα μου, τρέχει, ξεσπάει,

σπάει τα σύνορα, όλα τα καίει.

Δεν τη σταματάς, δεν την ελέγχεις,

φλόγα που χύνεται, όλα τα παίρνει!

Ό,τι κρατούσα, τώρα τελειώνει,

δεν έχω αλυσίδες, δεν έχω φυγή.

Το σώμα μου τρέμει, η φλόγα φουντώνει,

και γίνεται κύμα, καίγεται η γη!

Λάβα μέσα μου, τρέχει, ξεσπάει,

σπάει τα σύνορα, όλα τα καίει.

Δεν τη σταματάς, δεν την ελέγχεις,

φλόγα που χύνεται, όλα τα παίρνει!

Δεν υπάρχει επιστροφή,

είμαι φωτιά που δεν σβήνει.

Ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν δεις,

θα γίνει στάχτη, θα γίνει καπνός!

Λάβα μέσα μου, τρέχει, ξεσπάει,

σπάει τα σύνορα, όλα τα καίει.

Δεν τη σταματάς, δεν την ελέγχεις,

φλόγα που χύνεται, όλα τα παίρνει!