สติเลอะเลือน

ภาพที่สะท้อนผ่านกระจกในเวลานี้

ผู้ชายคนนั้นใบหน้าดูแก่ และเลอะเทอะ

ฉันยืนมองและคิดไม่ตก

ใครคือคนนั้นที่ฉันเห็น

ค่อยค่อยเดินไปห้องน้ำ

หาแปลงสีฟันไม่เจอ

ทั้งที่อยู่ตรงหน้า

หยิบแว่นตาหนาหนามาใส่ไว้

นั่งเอนหลังที่เก้าอี้ไม้

เปิดดูคลิปวันเก่าเก่า

พยายามฟังเสียงและนึกถึงวันเหล่านั้น

เดินลงมาหาของที่ฉันอยากกิน

ที่บนโต๊ะ มีจานหลายใบพร้อมอาหาร

เตรียมไว้แต่ไม่มีใครได้กิน

มีคนอยู่ที่สนามหน้าบ้านฉัน

ตะโกนถามก็ไม่มีใครได้ยิน

เปิดประตูออกไปดูไม่เห็นใครทั้งสิ้น

หยิบไม้เท้าเก่าๆ เดินไปเดินมา

คุยและตั้งคำถามแต่เรื่องที่ไม่มีใครเข้าใจ

อาบน้ำวันละหลายรอบ

เพื่อจะออกไปหาใครสักคน

ทำแบบนั้นซ้ำๆทั้งวันโดยไม่รู้ตัว

เมื่อถึงวันที่ฉันสติเลอะเลือน

วันที่โรคร้ายมาเยือน

ทำของที่ถือไว้หกเกลื่อน

กินอะไรก็เปื้อน

วันที่ไร้เพื่อน

ไม่มีแรงต้องนอน

จะมีใครไหมยังไม่เอือม

เข้ามาหอม และคอยอยู่ข้างฉันอย่างไม่แชเชือน แม้จะเลอะลือน จนจำชื่อคนนั้นไม่ได้แล้ว ก็ตาม.......

ห่า ฮา ฮ้า ห่า ฮา ห้า ห่า

ฮื้อออออ

เมื่อถึงวันที่ฉันสติเลอะเลือน

วันที่โรคร้ายมาเยือน

ทำของที่ถือไหวหกเกลื่อน

กินอะไรก็เปื้อน

วันที่ไร้เพื่อน

แรงแทบจะไม่มีต้องนอน

จะมีใครไหมที่ยังไม่เอือม

และคอยอยู่ข้างฉันอย่างไม่แชเชือน แม้จะเลอะลือน จนจำชื่อคนนั้นไม่ได้แล้ว ก็ตาม.......

คงจะมีสักคนที่อยู่กับฉันในตอนนั้น

ถึงแม้ฉันจำชื่อคนนั้นไม่ได้แล้วก็ตาม

แต่ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน