Światło, co imię ma Kobieta

Gdy marzec tchnieniem lody przełamuje,

A wiosna pędzlem pierwsze sny maluje,

Stajemy w ciszy, pełni uwielbienia,

By uczcić piękno, co świat w raj zamienia.

Nie w diamentach, co blaskiem zimnym kuszą,

Lecz w tym, jak koją świat swą wielką duszą.

O Kobiety! Wyście rannym świtem,

Mapą po niebie, co gwiazdą wyszyte.

Jesteście siłą w kruchym ciele skrytą,

Księgą mądrości, wciąż niedoczytaną, odkrytą.

Bez Was by życie było tylko cieniem,

Pustym ogrodem i niemym wspomnieniem.

Dla mężczyzny – Tyś portem i przystanią,

Tą, co potrafi uleczyć każdą ranę.

W Twoich oczach świat znajduje spokój,

Ty wnosisz ciepło w każdy zimny pokój.

Matka, żona, córka, przyjaciółka,

Wielka orkiestra i barwna kukułka.

O Kobiety! Wyście rannym świtem,

Mapą po niebie, co gwiazdą wyszyte.

Jesteście siłą w kruchym ciele skrytą,

Księgą mądrości, wciąż niedoczytaną, odkrytą.

Bez Was by życie było tylko cieniem,

Pustym ogrodem i niemym wspomnieniem.

Potrafisz płakać, gdy serce się wzrusza,

Lecz gdy trzeba – twarda z Ciebie dusza.

Dźwigasz na barkach codzienności trudy,

Zmieniając szarość w barwne, jasne cudy.

O Kobiety! Wyście rannym świtem,

Mapą po niebie, co gwiazdą wyszyte.

Jesteście siłą w kruchym ciele skrytą,

Księgą mądrości, wciąż niedoczytaną, odkrytą.

Bez Was by życie było tylko cieniem,

Pustym ogrodem i niemym wspomnieniem.

Niech ten dzień trwa przez okrągłe lata,

Boś Ty jest perłą i koroną świata.

Dziś każdy kwiat nisko się kłania,

W podzięce za miłość, co świat nam osłania.