Pomnik z kłamstw

Słyszałem, że podobno w Rzymie straciłem zmysły i fart,

Że w Askoli Piczeno sprzedałem duszę za talię kart.

Ktoś mówił, że widział, jak w Sztutgarcie gonię swój własny cień,

A ja po prostu wrzucam bieg i kończę kolejny dzień.

Nie mam już czasu na szept, nie mam siły na „nie”.

Cokolwiek o mnie usłyszysz – proszę, uwierz w to, jak chcesz.

Dodaj od siebie trzy kłamstwa, dorzuć dramatu garść,

Mnie już nie znajdziesz na trasie, gdzie liczy się każdy łgarz.

Wierz w co chcesz – ja mam swój własny deszcz.

Podobno mym busem nie wożę towaru, lecz sny,

Albo złoto skradzione papieżowi pod osłoną mgły.

Mówią, że w szoferce mam przejście do innych lat,

I że nie wracam do domu, bo dawno spaliłem ten świat.

Prawda jest taka: mam w nosie, co myśli ten tłum,

Wolę rytm opon i silnika miarowy szum.

Nie mam już czasu na szept, nie mam siły na „nie”.

Cokolwiek o mnie usłyszysz – proszę, uwierz w to, jak chcesz.

Dodaj od siebie trzy kłamstwa, dorzuć dramatu garść,

Mnie już nie znajdziesz na trasie, gdzie liczy się każdy łgarz.

Wierz w co chcesz – ja mam swój własny deszcz.

Buduj te mity, stawiaj mi pomnik z kłamstw,

Ja jestem w drodze, jestem u siebie, jestem sam.

Tłumaczy się winny! Ja winny nie czuję się nic,

Mam życie do przeżycia, a nie do wyjaśnień nić.

Nie mam już czasu na szept, nie mam siły na „nie”.

Cokolwiek o mnie usłyszysz – proszę, uwierz w to, jak chcesz.

Dodaj od siebie trzy kłamstwa, dorzuć dramatu garść,

Mnie już nie znajdziesz na trasie, gdzie liczy się każdy łgarz.

Tak, to prawda...

To ja ukradłem słońce nad Italią.

To ja wyłączyłem gwiazdy pod Sztutgartem.

Uwierz w to wszystko.

Mnie już tu nie ma.