Verse 1
Uzun zaman sustu içimdeki bütün mevsimler,
Kalbim paslı bir istasyondu, uğramazdı trenler.
Aşk dediğin şey masalmış sandım bir dönem,
Sonra gözlerin değdi geceye, değişti denklem.
Kendime ördüğüm duvarlar çatladı sessizce,
Bir yabancı gibi girdin en tanıdık hislere.
Sanki yıllardır karanlıkta kalmış bir sokaktım,
Sen geçince lambalar yandı tek tek üzerimde.
Nakarat
Yine seviyorum galiba, korkuyorum biraz da,
Kalbim yeniden yürümeyi öğreniyor bu baharda.
Dünün enkazlarından çiçek açıyor yaralar,
Bir zamanlar küstüğüm aşk, şimdi kapımda.
Yine seviyorum galiba, hem de eskisinden farklı,
Bu kez yangın değil içimde, sakin bir ışık saklı.
Sen gelince gökyüzünün rengi değişiyor ansızın,
Kaybetmekten değil artık, yaşamaya arsızım.
Verse 2
Adını koyamadığım bir huzur var sesinde,
Gülüşün denk gelir hep en güzel iklimlere.
Ben aşkı hep fırtına sanırdım eskiden,
Meğer bazen bir limanmış saklandığım içinde.
Geçmiş hâlâ konuşuyor bazen kulağıma,
Eskisi gibi bir hükmü yok hayatıma.
Çünkü ilk kez yaralarım yük olmuyor bana,
İyileştim bak seninle gülüyorum yanında..
Nakarat
Yine seviyorum galiba, korkuyorum biraz da,
Kalbim yeniden yürümeyi öğreniyor bu baharda.
Dünün enkazlarından çiçek açıyor yaralar,
Bir zamanlar küstüğüm aşk, şimdi kapımda.
Yine seviyorum galiba, hem de eskisinden farklı,
Bu kez yangın değil içimde, sakin bir ışık saklı.
Sen gelince gökyüzünün rengi değişiyor ansızın,
Kaybetmekten değil artık, yaşamaya arsızım.