Babam yok

Bir fotoğraf kaldı elimde solmuş,

Bir ses ararım, dönmez olmuş…

Herkes “zamanla geçer” der,

Ama bilmez kimse, içim ne olmuş.

Yarım kalan bir hikâyeyim ben,

Babam yok, ama izleri bende.

Her düşüşümde duyarım sesini,

“Kalk oğlum/kızım” der gibi içimde.

Küçükken yıldızlara baktım,

“Hangisisin sen?” dedim sessizce.

Rüzgâr esti, gözüm doldu,

Sanki elini sürdü yüzüme.

Güçlü durdum her acıya rağmen,

Ama içimde çocuk hâlâ bekler.

Bir “aferin” duyamadan büyüdüm,

Babam yoktu… ama kalbim hâlâ sever.