CEHENNEM

İçimde biriktirdiğim

Hüznün ağır sesleri

Yıllanmış acıların

Kalbimde buruk tadı var.

Yitip giden zamanların

Ardında kalan pişmanlıkları…

Göremedim, fark edemedim

Bana bağıran hataları.

Yok saydım, görmezden geldim

Önüme serilen fırsatları.

Öğretilmişliklerin esiriydi zihnim,

Kalbim gerçeği haykırsa da

Geçti hüzün ile en güzel günlerim.

Sen bilmezsin

Nasıl bir yokoluş bu…

Duymadan, görmeden, el yordamıyla

Aldık çok uzun bir yolu.

---

Sustuk sevdaya, insana dair duygulara.

İçimizde saklı sesi kapattık.

Bakmadık başka yaşamlara, başka dünyalara.

Yok saydık çok şeyi,

Dinlemedik kalbin sesini.

Hayal bile kurmadık,

Bize öğretilenleri gerçek sandık.

Cesaretimiz mi yoktu yaşamaya,

Yoksa acı çekmeyi mi göze alamadık?

---

İnsan, zamana karşı kurulmuş saat gibidir,

Ne ileri gider ne geri.

Telafisi yok bu kayboluşun;

Gidenler dönmez geri.

Hiç birini gönülden sevdin mi?

Sana uzanan elleri,

Sana dokunan gözleri bildin mi?

---

Acıdan kaçıp

Sırtını dönüp yaşama—

Yaşarken öldün mü?

Kaç kişi bilir

Gerçekten yaşayıp yaşamadığını?

---

Kaç insan farkında…

Kendi cehennemimizi yarattık biz.

Kaç kişi farkında

Kendi cehennemini yarattığını?