Ben Yanarım

Bu yol benimdi, ben yürüyemedim

Kırık hayallerle yüzleştim gecenin

Dost dediklerim sustu ardımdan

Ben kendimle kaldım, en zor yerden

Ne söyledimse rüzgâra

Ne sevdiğim varsa uzağa

Ben yanarım, kimse bilmez

Bu ateş sönmez, içim dinmez

Giden gitti, kalan içimde

Bu yol biter, kader bitmez

Anam dua etti, babam sustu

Gençliğim bir sigara gibi tüttü

Bir şehir geçti üstümden

Adımı unuttum, kendimden

Ne doğru kaldı ne yanlış

Kalbim yorgun, aklım inatçı

Ben yanarım, kimse bilmez

Bu ateş sönmez, içim dinmez

Giden gitti, kalan içimde

Bu yol biter, kader bitmez

Bir gün sorarlarsa kimdin diye

De ki: “Kendiyle kavga eden”

Ben yanarım, kimse bilmez

Bu ateş sönmez, içim dinmez

Giden gitti, kalan içimde

Bu yol biter, kader bitmez