Kül gibi

Gözümde bir perde, sesi yok sabahın

Yarım kalan bir nefes, taş gibi ağır

Sözcükler yorulmuş, diller paslı

Suskunluğun bile sesi var bu aralar

Bir masanın kenarında, düşmüş bir nota

Belki senden kalmış bir anı kokar

Rüzgâr, camın önünde eski bir şarkı

Sanki bizdik, şimdi kül gibi savrulur

Ne sevdim, ne unuttum

İkisi de aynı yara

Ne kaldım, ne gittim

İkisi de aynı ceza

Bazen insan, kendine gömülür

Sessizce yanar, kimse duymadan

Bir kahve soğur, hikâyem uzar

Bir şehir geçer, izim kalmaz

Zamanı değil, gölgesi acıtır

Bir an susarsın, o an anlarsın

Bir tavan lambası gibi sarkıyor hatıralar

Ne yanıyorum ne de sönüyorum tam

Ne sevdim, ne unuttum

İkisi de aynı yara

Ne kaldım, ne gittim

İkisi de aynı ceza

Bazen insan, kendine gömülür

Sessizce yanar, kimse duymadan

Adını anmak bile eksiltiyor beni

Ama susmak da çoğaltmıyor

Bir perde iner, ışık soluklaşır

Sahnede kimse kalmaz aslında

Alkış da yok, final de yok

Sadece biz…

Biraz eksik, biraz fazla