Në rrugët e zymta, hija s’ka mëshirë,
çdo hap që hedhim, lë shenjë në dëshirë.
Një ligj pa shkrim rri varur mbi gur,
kur nata flet ulët, gjithçka bëhet zhurmë.
Fjalët e tij bien si plumba në derë,
premtim i pathyeshëm, por zemër pa vlerë.
Sytë e lagur fshehin një zjarr që s’fiket,
kur frika të ndjek, edhe era përdridhet.
Në qoshet e errëta, emri i tij rëndon,
si metal i ftohtë që kurrë s’gabon.
Sy për sy, dhemb për dhemb,
kur ligji i vjetër s’të lë më vend.
Sy për sy, dhemb për dhemb,
zemra bëhet gur, kur nata të gjen.
Nëpër lagje të ngrira, ku heshtja ka zë,
ai ecën si hije, pa mëshirë në çdo dhe.
Fati i shkruar në gjak, mbi mure me njolla,
ku betimet e thyera kthehen në pluhura.
S’ka kthim pas, kur fjala bëhet varr,
kur hakmarrja mbin dhe të merr çdo shpresë përdor.
Në sytë e turmës, një fron prej akulli,
por brenda tij fshihet veç boshllëk i zi.
Dhe nata e di, kush sundon me frikë,
një ditë bie vetë nën peshën e tij.
Sy për sy, dhemb për dhemb,
kur ligji i vjetër s’të lë më vend.
Sy për sy, dhemb për dhemb,
zemra bëhet gur, kur nata të gjen.
Kur Kanuni flet, era s’mund ta ndalë,
por çdo gjak i derdhur lë një plagë në qytet.