Sevgi izxori

Quyosh botib ketdi. Tug‘ilmoqda tun,

Hali o‘pilmagan — ma’sum, bokira.

Ko‘chada yuribman men nima uchun?

Men, axir, o‘lganman, men bir xotira!

Menga nima kerak zaminda? Axir,

Menga nima kerak tashvishli olam!

Meni sudrab borar musiqa — g‘ovur,

Meni quchog‘iga olar restoran.

O‘lgan odamlarga senmisan tirak,

Yaqin kel, ulfatim, oqbadan shisha.

Meni tashlab ketdi o‘tmish, kelajak,

Mendan ayro tushdi vijdon, andisha.

Ko‘m-ko‘k tutun ichra suzib yurar zal,

Oyning yog‘dusiday kuy oqar hazin.

…Xuddi xayol kabi sollanib go‘zal,

Raqs maydonida uchib yurgan kim?

Nogoh  paydo bo‘lar ko‘ksimda yurak!

Tanimdan ko‘rinmas kafanni yulib,

U qizdan bir qatra hayotmi so‘rab,

Uning qarshisiga boraman yurib…

— Kechiring, yuzimga tikilib boqmang,

Men asli o‘lganman, ko‘zlarim chirik…

Qiz raqsga tushadi, kuladi sho‘x—sha’n:

— Ko‘rib turibman-ku, siz tirik…Tirik!

Qo‘llarim qanotga aylanar go‘yo,

Samoda to‘zg‘iydi biz qoldirgan iz.

Panohim, uchyapmiz yulduzlar aro,

Yulduzlar ichida eng go‘zali — siz!

Menga hadya etib jonimni takror,

Qiz jo‘nar uyiga — quvonchdan yashnab…

Men ko‘cha kezaman. Yog‘a boshaman qalbimda bahor,

Sekin shivirlayman: "Keldim. Men tirik!…"