Լեգալայզ

Մայլեն գիշերով full տաշած, ձայնը՝ քաշած,

Մութ անկյուններից քշում են առուվաճառք՝ կեսը fake, կեսը — քաշած։

Սև շուկեն սարքել ա կապերը՝ ում ձեռն է հասնում,

Մեկը “կա լավը”, մեկը “սա ուրիշ ա”, բայց ոչ ոք չի հասկանում՝ ինչ են տաշում։

Արա, էս չի նորմալ, սա ուղղակի խավար ա,

Ով որտեղ պատահի՝ քաշում ա մարդկանց, էլի նույն դավը։

Քաղաքը դառել ա բազար, ոչ թե մաքուր գործ,

Հետո ասում են՝ “էս մեկը լավ չէր”, “դա քաշեց խորխ”, “էդ մեկից մարդը փլվեց ոսպ”։

Եթե լեգալ լինի՝ բա ո՞վ ա տուժում—սև շուկեն, հա,

Որ փողը մնար երկրին, ոչ թե random փորի տակ։

Որ լինի կարգ, որ իմանաս՝ ինչ ա ներսում, ինչ ա կանոն,

Որ էլ չլինի “էս մեկից սիրտս խփեց”, “էն մեկից դադար չկար”—մենակ մաքուր, ստուգված անուն։

Բիթը ծանր ա, flow-ը՝ քար, փողոցը՝ վկա,

Թղթով չէի ուզել գրել—էս մայլից եկած ձեն ա, ոչ թե սեմինարկա։

Ես քարոզ չեմ անում, ես ասում եմ՝ ինչ կա,

Արարատի հովից մինչև բլոկի աստիճան,

Մարդիկ հոգնել են մութ գործերից՝ էլի փախչելու ստվիճան։

Եթե մի բան անում ենք՝ էս անգամ բաց, առանց խաբք,

Որ Երևանը դառնա քաղաք, ոչ թե գիշերային շուկա՝ մութ ու տխ։

Դե հա, սենց պետք ա ասվի՝ ուժով, ոչ թե քաղցր,

Որ հասնի մայլեքին՝ առանց շահի, առանց կեղծ փառքի ասֆալտ։

Սա մեր սերնդի խոսքն ա՝ “եթե շարժ ենք անում, թող լինի մաքուր”,