Untitled

Kochana Asiu…

jak napisać do Ciebie ostatni list,

kiedy serce nie zna słowa „ostatni”…

kiedy każda myśl o Tobie boli,

a jednocześnie ogrzewa jak najpiękniejsze wspomnienie…

Byłaś dla nas wszystkim…

ciszą, która koiła,

śmiechem, który rozjaśniał dni,

ramionami, w których każdy odnajdywał dom…

Twoje dłonie…

zawsze gotowe pomóc,

Twoje serce…

zawsze pierwsze, by kochać,

Twoje oczy…

pełne troski o każdego z nas…

Asiu…

Ty nie tylko dbałaś o dom…

Ty byłaś jego sercem, jego światłem, jego ciepłem…

Tam, gdzie byłaś – tam było życie, miłość i spokój.

Jako żona – dawałaś wszystko, co najpiękniejsze…

Jako mama – byłaś najbezpieczniejszym miejscem na świecie…

Jako babcia – najczulszą opowieścią na dobranoc…

Jako córka, ciocia, przyjaciółka – byłaś darem, który trudno opisać słowami…

I choć dziś nie możemy Cię przytulić…

to czujemy Cię w każdym oddechu…

w ciszy wieczoru…

w zapachu domu…

w tych wszystkich drobnych rzeczach, które były Tobą…

Tak bardzo boli, że już nie usłyszymy Twojego głosu…

tak bardzo tęsknimy, że aż brakuje powietrza…

ale jeszcze bardziej jesteśmy wdzięczni…

że mogliśmy Cię mieć…

że mogliśmy być częścią Twojego świata…

Asiu…

jeśli gdzieś tam nas słyszysz…

wiedz, że kochamy Cię bardziej, niż potrafią unieść słowa…

i że ta miłość nie kończy się nigdy…

ona tylko zmienia miejsce…

z Twoich dłoni… do naszych serc…

Nie żegnamy się…

bo miłość nie zna pożegnań…

Do zobaczenia, nasza najdroższa…

kiedyś… gdzieś…

gdzie już nie ma bólu… tylko spokój i światło… 💔