Haikouichthys (Irish Version)

I sean-aimsir, nuair a bhíodh fathaigh ag fánaíocht,

Shnámh Haikouichthys go bródúil agus go cróga,

Shnámh sé i dtaoide an ama áit a sreabhann an abhainn go réidh,

Ag canadh i ndoimhneacht domhain chomh hálainn,

Le droim a lúbann cosúil le scéal gan insint,

Thug tú an fharraige suaimhneach chun beatha,

Na fréamhacha a shroicheann isteach ionam.

Ag tóraíocht ghathanna na gréine, fiáin agus gan cúram,

tá sé tar éis na céadta bliain a shárú,

seasmhach agus seasmhach in aghaidh stoirme,

seasann ár cúig huaire seanathair.

A Haikouichthys, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Deir na sean-shruthanna go léir liom a bheith ar mo gharda,

Naimhde sa dorchadas, lena n-armúr armúrtha,

Bíonn artrapóid i bhfolach sna farraigí seanré seo,

Ag cuisle na farraige, ná bíodh eagla ort roimh na crúba, an eagla atá ag sníomh,

Na laochra artrapóid seo, áit a siúlann finscéalta,

Le cíoch shéidte amach troidfidh tú go dtí an bás searbh!

I gcás gach cath a bhuaitear, bíonn scéal ann.

[Réamh-Chór] Fanann scáthanna na n-artrapóid,

Ach chuaigh an t-iasc beag go glórmhar agus buacach isteach i dtodhchaí geal,

Éist le glaoch na fiáine chomh soiléir,

I ngach buille croí stiúrann sé misneach!

A Haikouichthys, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Faoi na réaltaí, de réir mar a leathnaíonn an oíche, insítear scéalta a chrógachta go grámhar,

ó chogarnaí na seanóirí go dtí na finscéalta a tugadh anuas...

A Haikouichthys, éirigh go hard,

Le croí toirneach agus spiorad eitilte,

I bhfianaise trialacha ní lúbfaimid,

Le chéile buaimid, seasfaimid go dtí an deireadh.

Mar sin máirseálaimid lenár gcinn ard,

Haikouichthys, cuimhneoidh mé ort go deo.