សារិកា កំសត់

🪷សម្រែកខ្យល់យប់ លួចអាល័យ🪷

🌕រាត្រីឯកាដូចសារិកាកម្សត់

ជីវិតជួបព្រាត់ដូចនាងបដាចារា

នេះហើយជាទោសក្នុងវដ្តសង្សារ

ទុក្ខគ្មានថ្ងៃណាបានធូរស្បើយឡើយ។

🌕ជួបព្រាត់ព្រាត់ជួបហាមឃាត់មិនបាន

ធម៌ជាប់តាមប្រាណតាមលុះគ្មានថ្ងៃ

ត្រូវរៀនទូន្មានហ្វឹកហាត់ចិត្តថ្លៃ

ទើបចិត្តលកលៃមិនសូវកើតទុក្ខ។

🌕យប់ថ្ងៃៗយប់បានបង្រៀនសត្វលោកា

ថាក្នុងលោកនេះណាគ្មានការទៀតទាត់

ចរចានិយាយស្តីស្និទ្ធគង់តែមានពេលព្រាត់

នេះច្បាប់ទម្លាប់នៃលោកធាតុទាំងឡាយ។

🌕ចិត្តចេតសិកនាមនិងរូបទាំងឡាយនេះ

មានហេតុជាក់លាក់ទើបកើតឡើងថ្មី

កើតហើយរលត់សូន្យទៅឥតឈប់ឈរអ្វី

សន្មតថាស្រីប្រុសអ្នកស្លាប់អ្នកព្រាត់ ។

🌕កាលនៅពីក្មេងគេថាកុមារីលេងដី

ពេលធំដឹងក្តីគេថាវ័យត្រូវសិក្សា

រៀងចាស់បន្តិចជាវ័យចូលខំធ្វើកិច្ចការ

ចុងក្រោយនោះណាគឺវ័យដេកឈឺ ។

🌕បើយើងមានសីលមានធម៌ពីក្មេងទៅ

ចិត្តល្អដឹងរាក់ជ្រៅកុសលនិងអកុសលា

ពេលវេលាចាស់ទៅមិនពិបាកសិក្សា

ព្រោះបានរៀនធម៌អាថ៌តាំងពីក្មេងវ័យ ។

🌕ចុងក្រោយទៅក្លាយជាដីទាំងអស់ហ្នឹង

ទោះខំសញ្ជឹងប្រឹងអស់កាលយ៉ាងណា

ម្នាក់ៗគង់លះផ្ទះដីនិងឡានលុយវីឡា

ទៅម្នាក់ឯងគ្មាននរណាយកអ្វីទៅបានឡើយ។

🌕អហោសិកម្មអនុគ្រោះគ្នាខ្លះទៅ

ប្តឹងផ្តល់គេហើយតើយើងសល់អ្វី

អស់តែមាសប្រាក់ខ្លះរហូតអស់ដល់ដី

ទីបំផុតគ្មានអ្វីនៅសល់ក្រៅពៀរ ។

🌕បើយើងអាចឱ្យអភ័យមេត្តាដល់សត្វ

ជីវិតយើងពិតមានន័យសែនក្រៃអស្ចារ្យ

មានស្នាមញញឹមស្រស់ស្អាតសង្ហា

ជីវិតភ្លឺថ្លាដូចចន្ទ្រាកំពុងរះឰដ៏អាកាស។

🌕ខ្ញុំតែងកំណាព្យកាព្យបែបសាច់ធម៌

ជួនល្អឬមិនល្អសូមមិត្តអ្នកអានអភ័យ

ព្រោះថាកវីខ្ញុំមិនចេះវោហារសព្ទអ្វី

មិនសូវលេងពាក្យសម្តីសូមអភ័យអត់ទោស។

🌕ជាទីបញ្ចប់នៃកំណាព្យបានរៀបរាប់នេះ

សូមបានជាតម្រិះចេះដល់ញាតិប្រុសស្រី

ពេលបានអានហើយសូមមានបញ្ញាវាងវៃ

រហូតបានជានិស្ស័យអស់ទុក្ខទាំងពួង។

🪷🪷

រាត្រីស្ងាត់ជ្រងំ... សំឡេងខ្យល់បក់រំភើយៗនាពេលរាត្រី ប្រៀបបាននឹងសម្រែកយំសោកយ៉ាងល្វើយៗនៃដួងវិញ្ញាណដែលកំពុងលិចលង់ក្នុងសមុទ្រទឹកភ្នែក។ នៅក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទដ៏ត្រជាក់ និងឯកា ជីវិតមនុស្សយើងម្នាក់ៗមិនខុសពីបក្សីសារិកាដែលវង្វេងហ្វូង ឬនាងបដាចារាដែលត្រូវបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ទាំងអស់ក្នុងដៃតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកនោះឡើយ។ ការជួបដើម្បីព្រាត់ ការស្រឡាញ់ដើម្បីឈឺចាប់ នេះគឺជាទោសទណ្ឌដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ និងសាហាវឃោរឃៅបំផុតនៅក្នុងវាលវដ្តសង្សារ ដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចគេចផុត។

ស្រមៃមើលជីវិតដែលធ្លាប់តែមានភាពកក់ក្តៅ មានស្នាមញញឹម មានសំឡេងសើចក្អាកក្អាយ និងការសន្ទនាយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល... ប៉ុន្តែនៅចុងបញ្ចប់ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវរលាយសាបសូន្យទៅដូចជាផ្សែង។

ពេលវេលាតែងតែបោកប្រាស់ និងទាញយកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងចេញពីទ្រូងយើងដោយគ្មានក្តីមេត្តា។ ចិត្ត ចេតសិក នាម និងរូបដែលយើងខំថែរក្សា ខំស្រឡាញ់ ខំប្រឹងប្រែងរៀបចំជីវិតយ៉ាងប្រណីត ពីវ័យកុមារីលេងដី ឈានចូលវ័យសិក្សា វ័យធ្វើការ រហូតដល់ថ្ងៃដែលរូបកាយទ្រុឌទ្រោមដេកស្តូកស្តឹងនៅលើគ្រែជំងឺ... ទីបំផុតក៏ត្រូវប្រែក្លាយទៅជាប្រឡាក់ដីធូលីចោលនៅលើផែនដីដ៏ត្រជាក់នេះទាំងអស់។

តើយើងខំប្រឹងប្រជែង ដណ្តើម និងចងពៀរគ្នាដើម្បីអ្វី?

នៅពេលដែលដង្ហើមចុងក្រោយត្រូវបានដកចេញពីទ្រូង ទោះបីជាមានផ្ទះសម្បែង ទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ វីឡាស្កឹមស្កៃ ឬលុយកាក់រាប់លាន ក៏គ្មានសមត្ថភាពអាចទិញយកជីវិត ឬយកតាមខ្លួនបានសូម្បីតែមួយកាក់មួយសេន។ អ្វីដែលនៅសល់ក្នុងមឈូសងងឹតនោះ គឺមានតែភាពទទេស្អាត និងវិប្បដិសារីនៃពៀរវេរាដែលធ្លាប់បានសាងឡើងប៉ុណ្ណោះ។

ដូច្នេះហើយ... សូមអភ័យទោស និងលះបង់នូវកំហឹងជុំវិញខ្លួនចុះ។

លុបលាងពៀរវេរាដោយកុសលចិត្ត និងមេត្តាធម៌ មុនពេលដែលភ្នែកទាំងគូត្រូវបិទជិតជារៀងរហូត ហើយគ្មានឱកាសបាននិយាយពាក្យថា អភ័យ តទៅទៀត។ សូមឱ្យព្រះធម៌បានបំភ្លឺបេះដូងដែលកំពុងស្រក់ឈាម និងឈឺចាប់ទាំងឡាយ ឱ្យបាន