Ayı ile maşa

Nakarat)

Koca Ayı düştü derde, kaldı yapayalnız yerde,

Maşa gülüp oynarken ben ölüyorum her perde…

Bu orman değil kardeş, gönlümün viran hâli,

Masal biter, acı kalır… Dert anlatır her dalı.

(1. Kıta)

Gece çöker üstüme, yıldız bile küser bana,

Bir çocuğun gülüşünde saklıdır ömrümün yarası aslında.

Maşa koşar dünyaya, ben yaramı taşırım,

Ben koskoca Ayıyım ama içimde çocuk gibi acı çıkmaz dışarı…

(Ara)

Kimse bilmez benim hâlimi,

Dağlara sorsam onlar anlatır derdimi.

Gölgeme sor, kaç geceyi sabahladım,

Masal dediler ama yaşadıklarımı kim anladı?

(2. Kıta)

Maşa büyür bir gün, gider başka bir bahara,

Ben kalırım bu ormanda, dert sarar baştan yara.

“Gülüyor” derler bana, kimse bilmez içimdeki ölüyü,

Koca Ayı derler adama, kimse görmez gönlümün çürüyü…

(Nakarat)

Koca Ayı düştü derde, kaldı yapayalnız yerde,

Maşa gülüp oynarken ben ölüyorum her perde…

Bu orman değil kardeş, gönlümün viran hâli,

Masal biter, acı kalır… Dert anlatır her dalı.

(Final)

Bu masalda tek gerçek var;

Aşk da yok, huzur da yok…

Sadece sessiz bir yalnızlık,

Ve Ayı’nın içi paramparça bir yürek…