Duinen

Laten we naar de zee gaan, waar de golven dansen vrij,

de wind die zachtjes fluistert, roept jou en mij.

Langs het strand door de duinen, onder de blauwe lucht,

klanken van de branding brengen kalmte en rust.

De zon verwarmt jouw huid zo zacht, het zand dat je vingers kust—

hier voel ik jou, hier vind ik mijn rust.

En daar, bij de horizon die eeuwig lijkt, wordt de wereld klein;

met jou onder de zon wil ik hier zijn.

De zee en de duinen tonen hun magie;

de golven zingen zacht, een hemelse symfonie.

Dansend in het zand, onder de lucht zo blauw—

dit is ons paradijs, voor altijd met jou.

Wanneer de avond valt en de dag zacht neerkomt,

verschijnt de maan; het water draagt een zilverglans.

De duinen schilderen schaduwen, een stille dans;

hand in hand gaan wij, onder de sterrenpracht.

Als de zon weer opkomt, kust haar licht de zee;

na een nacht vol liefde ontwaken rustig wij twee.

De morgen tilt ons hoger, een nieuw begin vol kracht—

met jou voelt elk moment bijzonder, dag en nacht.

Laten we nooit vergeten: deze plek zo fijn;

de zee en de duinen zullen altijd van ons zijn.